Hioba 42: 4-5

"Powiedziałeś (Hiob do Pana Boga): Wysłuchaj teraz, a ja będę mówił; będę cię pytał, a ty mi odpowiedz. Tylko ze słuchania uchem zasłyszałem o Tobie, lecz teraz moje oko Cię ujrzało.  " TNP

" O racz wysłuchać, abym mówić mógł, zapytam się Ciebie, a Ty mnie oświeć. Ze słuchu uszu tylko słyszałem o Tobie; wszakże teraz ujrzało Cię oko moje." Cylkow

"(Powiedziałeś): Posłuchaj, proszę, a Ja będę mówił, Będę cię pytał, a ty Mnie pouczysz. Wiedziałem o Tobie tylko ze słyszenia, teraz jednak ujrzało Cię moje oko." Przekład dosłowny

Hiob wspomina wyzwanie rzucone mu przez Boga. Bóg przemówił do Hioba z wichru, mówiąc, że zada pytania, na które Hiob będzie musiał odpowiedzieć. Ten werset pokazuje, że Hiob zdaje sobie sprawę, że to on powinien słuchać Bożej mądrości, a nie żądać od Niego odpowiedzi. Hiob uznaje, że Bóg, w swojej mocy i wiedzy, ma prawo zadawać mu pytania, a rolą Hioba jest słuchać i odpowiadać z pokorą. To moment, w którym Hiob zdaje sobie sprawę, że zbyt pochopnie kwestionował Bożą sprawiedliwość i uczciwość, nie rozumiejąc prawdziwie Bożych planów. 

Fraza „ty słuchaj, a Ja przemówię” ostro kontrastuje z wcześniejszymi wypowiedziami Hioba, ukazując zmianę w jego sercu i rozumieniu. Hiob przechodzi od zarzutów i pytań wymagających odpowiedzi do uznania, że ​​tylko Bóg ma ostateczne prawo mówić, a on, jako stworzenie Boże, musi słuchać. Do słuchania zachęcał go również Elihu w słowach: "Słuchaj tego uważnie, Hiobie; zastanów się i rozważ cudowne dzieła Boga." H 37:14. To był wstęp do tego co Bóg miał do powiedzenia Hiobowi.

Werset czwarty to moment, w którym Hiob przechodzi od samoobrony do pokornego uznania suwerenności Boga, nawiązując do wyzwania Boga: „Słuchaj, a Ja będę mówił; będę cię pytał, a ty Mi wyjaśnisz”  Oznacza to, że Hiob uznaje, iż prawdziwa mądrość nie polega na zrozumieniu cierpienia, lecz na pokornym poddaniu się, wsłuchiwaniu się w głos Boga i wyznaniu własnej ograniczonej wiedzy, uznając swoją skruchę i gotowość na Boże objawienie zamiast tej wewnętrznej szarpaniny i samousprawiedliwiania się.

Hiob zwraca się bezpośrednio do Boga, wyrażając pragnienie dialogu z Nim. Jego słowa są pełne szacunku i pokory, ponieważ Hiob „błaga” Boga, aby go wysłuchał i obiecuje mówić szczerze i otwarcie. Ten moment jest znaczący, ponieważ oznacza u Hioba zmianę w rozumieniu Boga i komunikacji Hioba z Nim.

W Psalmie 46:10 Bóg mówi: „Uciszcie się i wiedzcie, że Ja jestem Bogiem”, przypominając nam, by zatrzymać się i uznać Jego niepodległość.

Hiob daje nam przykład, aby zbliżać się do Boga z pokorą i poddać się Jego woli, nawet pośród zamętu, trudności i bólu. Co więcej, w całej Księdze Hioba widzimy głęboką walkę Hioba, zmagającego się z niesprawiedliwością, oskarżeniami i trudnościami, z którymi się mierzy. Jego przyjaciele - oskarżyciele, błędnie pojmowali sytuację, spierają się z nim o przyczyny jego cierpienia, ale Hiob pozostaje, mimo swojego gadulstwa i "nieostrożnych" wypowiedzi, niezachwiany w swojej wierze w Boga. Teraz kładzie swoją rękę na ustach i... SŁUCHA. 

Werset piąty to potężna deklaracja Hioba, wyrażająca głęboką przemianę w jego rozumieniu jak "działa" Bóg. Przez całe życie bogobojny Hiob znał Boga, słyszał Jego przykazania i wiódł prawe życie. Jednak po ogromnym cierpieniu i bezpośrednim spotkaniu z Bogiem, rozumienie Boga przez Hioba przechodzi od wiedzy do doświadczenia, od teorii do praktyki. Słyszenie o Bogu i rzeczywiste „widzenie” Go – doświadczanie Jego obecności z pierwszej ręki – to dwie zupełnie różne rzeczy. Hiob zdaje sobie sprawę, że to, co wiedział wcześniej, było jedynie niewielką częścią Bożej wielkości. "skrawkiem" jak wyznał Hiob;  "Oto tylko cząstka [skrawek, obrzeże] jego dróg, ale jakże mało o nim słyszymy! A kto pojmie grzmot jego wielkiej potęgi?" H 26:14  Werset piąty odzwierciedla zwrotny moment w życiu Hioba, gdy pełen pokory, staje twarzą w twarz z rzeczywistością tego, Kim tak naprawdę jest Bóg.

Werset ten ujawnia kluczową prawdę: Bóg pragnie, abyśmy przeszli od wiedzy o Nim do prawdziwego doświadczenia z Nim. Co innego słyszeć o wielkości Boga od innych, a co innego spotkać Go osobiście. Uświadomienie sobie tego przez Hioba pokazuje nam, że poznanie Boga to nie tylko fakty czy zasady religijne, ale relacja, w której doświadczamy Jego obecności. Dla wierzących Księga Hioba przypomina nam, że wiara powinna prowadzić do osobistego spotkania z Bogiem, pogłębiając nasze zaufanie i zrozumienie.

Kontrast między „słyszeniem” a „widzeniem” podkreśla zmianę perspektywy Hioba. Jego cierpienie doprowadziło go do głębszej, bardziej osobistej relacji z Bogiem

„Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan” Psalm 34,8