Hioba 41: 1-6; 41:9-14

" Oto nadzieja pokonania go okazuje się fałszywa. Nadto, czyż nie na jego widok każdy jest powalony? Nikt nie jest zuchwały, żeby go podrażnić. Kto więc zdoła stanąć przede Mną? Kto mi wystąpi, abym mu odpłacił? Każdy, kto znajduje się pod niebiosami – on do mnie należy!  Nie mogę zamilczeć o jego członkach i o sprawie jego sił, ani o jego wspaniałych proporcjach. Kto odkryje wierzch jego szaty? Kto przystąpi do niego z podwójnym wędzidłem? Kto otworzy wrota jego paszczy? Jego zęby sieją wokół zgrozę." TNP

"Oto nadzieja jego mylną by się okazała, wszak już na widok jego byłby powalony. Niemasz takiego śmiałka, coby go pobudził - a któż ten, któryby się chciał stawić przed obliczem Mojem? Któżby Mnie naprzód zobowiązał, abym mu odpłacić musiał? Wszystko pod całem niebem Moje jest! Nie przemilczę o członkach jego, ani co się tycze sił jego albo harmonii jego ustroju. Któż kiedy odsłonił wierzch jego pancerza, w dwoiste jego czeluście któż wniknie? Wrotnice jego pyska, któż je otworzył - koliska zębów jego postrach!" Cylkow 

"Oto nadzieja (każdego, kto chciałby go schwytać), okaże się złudna! Czy już na jego widok nie byłby powalony? Nie ma zuchwałego, który by go drażnił, a kim jest ten, który chciałby stanąć przede Mną? Kto Mi wystąpi, abym mu odpłacił? Pod całym niebem nie ma takiego! Nie mogę zamilczeć o jego członkach, o sprawie jego siły i o jego pięknych proporcjach. Kto odkryje wierzch jego szaty? Kto podejdzie do jego podwójnej szczęki?  Kto otworzy wrota jego paszczy? Groza wokoło jego zębów!" Przekład dosłowny

W starożytnych kulturach stworzenia morskie, takie jak Lewiatan, symbolizowały chaos, tajemnicę i coś co jest groźne i nieznane. Ludzie czasów Hioba postrzegali Lewiatana jako istotę o wielkiej mocy, której nie dało się ujarzmić ani kontrolować ludzkimi środkami. Dla nich Lewiatan był zarówno fizycznym, jak i symbolicznym przypomnieniem sił poza ludzkim zasięgiem.

Księga Hioba opisuje budzącego grozę, niezwyciężonego morskiego stwora Lewiatana, podkreślając, że ludzie są wobec niego całkowicie bezsilni, podkreślając przy tym najwyższą moc i suwerenność Boga nawet nad najbardziej chaotycznymi i najbardziej potężnymi siłami stworzenia i wzywając Hioba do uznania własnych ograniczeń i polegania na potędze Boga, a nie na ludzkiej sile, w swoim cierpieniu. Fragment szczegółowo opisuje nieprzeniknioną zbroję (łuski), przerażające zęby i nieujarzmioną naturę Lewiatana, pokazując, że żadna ludzka broń ani strategia nie jest w stanie go pokonać, co stanowi jaskrawy kontrast ze słabymi próbami Hioba, by rzucić wyzwanie Bogu.

Pan Bóg kontynuuje opis Lewiatana, potężnego stworzenia, które wymyka się ludzkiej kontroli. Bóg mówi Hiobowi, że wszelka nadzieja na ujarzmienie Lewiatana jest daremna, a samo patrzenie na to stworzenie przytłoczyłoby człowieka. Bóg odwołuje się do ludzkiej wyobraźni, w której, w czasach Hioba były potężne bestie i potwory. Nasz fragment podkreśla, jak bezsilni są ludzie w obliczu czegoś tak potężnego jak Lewiatan. Przypomina nam, że niezależnie od tego, jak utalentowani i silni się uważamy, niektóre rzeczy w życiu wymykają się spod kontroli człowieka. W tym fragmencie Bóg zachęca Hioba do uświadomienia sobie własnych ograniczeń i dostrzeżenia wielkości Bożej mocy. Lewiatan służy jako przykład rzeczy, którymi tylko Bóg może zarządzać, wskazując Hiobowi na pokorę i zaufanie Bożej mądrości. W czasach Hioba Lewiatan był postrzegany jako istota symbolizująca chaos i dzikie, nieokiełznane siły natury.

Pan Bóg używa prostych, ale wymownych stwierdzeń, aby ukazać daremność ludzkiej siły w walce z Lewiatanem. Fraza „fałszywa jest nadzieja jego ujarzmienia” nie pozostawia wątpliwości – Lewiatana nie da się kontrolować ani ujarzmić ludzką ręką. Podobnie fraza „sam jego widok przytłacza” wzmacnia potęgę stworzenia i dodaje poczucia podziwu i onieśmielenia. To poetyckie podejście podkreśla majestat i siłę Lewiatana, jednocześnie rysując ostry kontrast między ludzkimi ograniczeniami a mocą Boga. Język ma na celu przypomnienie czytelnikom, że niektóre rzeczy przekraczają ludzkie możliwości, podkreślając wyjątkowy autorytet Boga. 

Jakakolwiek nadzieja na pokonanie lub kontrolowanie potężnego stworzenia morskiego, Lewiatana, jest całkowicie daremna, ponieważ sam jego widok wystarczy, by przerazić i pokonać każdego śmiertelnika. Stanowi to potężną lekcję od Boga dla Hioba o słabości ludzkości i najwyższej, nieokiełznanej mocy Stwórcy nad chaosem. Podkreśla, że ​​jeśli ludzie nie potrafią pokonać stworzenia Bożego, z pewnością nie mogą podważyć sprawiedliwości ani suwerenności Wszechmogącego, wzywając jednocześnie Hioba i nas do pokory.

„Oto morze ogromne i rozległe… Lewiatan, którego stworzyłeś, aby się tam bawił”. Psalm 104:25-26

Bóg mówi, że nikt nie jest na tyle odważny, by sprowokować lub obudzić Lewiatana, sugerując, że to stworzenie jest po prostu poza zasięgiem ludzkiej siły i odwagi. Następnie Bóg przeprowadza porównanie: jeśli nikt nie może przeciwstawić się Lewiatanowi, któż mógłby przeciwstawić się samemu Bogu? To pytanie podkreśla niezrównaną siłę i autorytet Boga. Lewiatan może budzić strach, ale wciąż jest tylko stworzeniem w rozległym stworzeniu Bożym. Bóg jasno daje do zrozumienia, że ​​Jego moc wykracza daleko poza wszystko, co istnieje w naturze, w tym stworzenia takie jak Lewiatan.

„Nikt nie jest na tyle groźny, by go zbudzić” przedstawia Lewiatana jako stworzenie tak przerażające, że nikt nie odważy się do niego zbliżyć. To zdanie prowadzi do głównego przesłania Boga: „Któż więc może mi się przeciwstawić?”. Ta technika literacka zachęca czytelników do zastanowienia się nad ogromną różnicą między mocą Boga a ludzkimi ograniczeniami. Używając Lewiatana jako przykładu, Bóg ilustruje swoją wyższość w sposób zarówno zapadający w pamięć, jak i skłaniający do refleksji. Pytania retoryczne dają czytelnikom jasne poczucie majestatu Boga i należnej Mu czci. 

„Bo któż w niebiosach górnych może się równać z Panem? Któż jest jak Pan wśród istot niebieskich? W radzie świętych Bóg budzi wielką bojaźń”. Psalm 89:6-7

Pan Bóg, ciągnąc wątek o Lewiatanie zadaje Hiobowi dosadne  pytanie, mówiąc w istocie: „Któż może ode mnie czegokolwiek żądać? Wszystko, co na ziemi i w niebie, należy do mnie”. Ten werset ukazuje absolutną suwerenność Boga i Jego własność nad całym stworzeniem. W przeciwieństwie do ludzi, Bóg nikomu nic nie jest winien i nikt nie ma prawa stawiać Mu żadnych żądań. Ponieważ Bóg stworzył wszystko, wszystko już należy do Niego. To dobitne przypomnienie, że Boża mądrość, autorytet i zasoby są nieskończone i kompletne. Przesłanie Boga do Hioba jest jasne: On nie jest odpowiedzialny przed nikim innym poza sobą. Nie można Go zobowiązywać ani naciskać, ponieważ On jest źródłem wszystkiego, co istnieje. Ten fragment Księgi hioba podkreśla niezależność Boga od całego stworzenia, podkreślając Jego rolę jako ostatecznego żywiciela i podtrzymującego życie zapewnia stałe wsparcie innej osobie,

 „Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat i wszyscy jego mieszkańcy”. Psalm 24:1 2; "Twoja, Panie, jest wielkość, moc i chwała… Wszystko, co jest w niebie i na ziemi, jest Twoje”. 1 Kronik 29:11-1

"Wszystko, co jest pod niebem, moje jest”, oznacza absolutną własność, suwerenność i samowystarczalność i niezależność Boga, i nic nie istnieje poza Jego posiadaniem lub kontrolą. Te słowa mówią o zależności ludzi od Niego i kwestionują ludzką dumę i roszczenia do autonomii. To deklaracja, że ​​Bóg nie jest nikomu nic winien, a w kontekście potężnego Lewiatana ukazuje Jego najwyższą władzę nad całym stworzeniem, zachęcając do pokornego zaufania i wdzięczności, a nie do narzekania.

Nie będę milczał...

Od wiersza dwunastego Bóg zaczyna opisywać siłę i majestat Lewiatana, potężnego stworzenia morskiego, którego używał w tym rozdziale, aby zilustrować swoją własną władzę i ograniczenia ludzkiej mocy. Tutaj Bóg mówi Hiobowi, że nie będzie się wahał przed szczegółowym opisem formy i siły Lewiatana. Ten werset przygotowuje grunt pod głębszy opis imponującej mocy Lewiatana, przypominając Hiobowi, że istnieją stworzenia i siły poza ludzką kontrolą i zrozumieniem.

Gdy  Bóg mówi: „Nie będę milczał o jego członkach, jego mocy i jego wdzięcznej postaci”, wprowadza majestatyczny opis Lewiatana, wykorzystując niesamowitą siłę, piękno i fizyczną budowę stworzenia, aby postawić Hioba "do pionu" i zademonstrować ostateczną, niezrównaną suwerenność i mądrość Boga nad całym stworzeniem, pokazując, że ludzie nie są w stanie pojąć ani kontrolować takiej potęgi, wzywając w ten sposób do podziwu i zaufania Stwórcy.

Poświęcając czas, sporo czasu, na opisanie Lewiatana, Bóg podkreśla swoją stwórczą moc, zachęcając Hioba i nas czytelników do patrzenia na świat z zachwytem i pokorą.

Następnie Bóg zadaje retoryczne pytanie o Lewiatana, opisując jego nieprzenikniony „płaszcz zewnętrzny” i jego „podwójną zbroję”. Lewiatan jest przedstawiony jako istota posiadająca warstwę ochronną, której żaden człowiek nie może usunąć ani przebić. Ta nieprzenikniona zbroja podkreśla siłę i obronę stworzenia, ilustrując jego nieposkromioną naturę. Sugeruje to, że jeśli Lewiatan, zwykłe stworzenie, ma tak mocną powłokę, że żaden człowiek nie może jej przebić, to moc i ochrona samego Boga są nieskończenie większe. Pytanie Boga skierowane do Hioba wskazuje na ograniczenia ludzkości. Nikt nie mógłby mieć nadziei na pokonanie lub kontrolowanie takiego stworzenia, a tym bardziej na „zdarcie” jego ochrony. Koncentrując się na zbroi Lewiatana, Bóg pokazuje Hiobowi, że tylko On ma siłę, by zrozumieć i nadzorować całe stworzenie, nawet te, które wydają się nam nieosiągalne lub nieujarzmione.

Pan Bóg kontynuuje opis Lewiatana, koncentrując się na jego potężnej, przerażającej paszczy i „straszliwych zębach”. Opisując Lewiatana tak szczegółowo, Bóg pomaga Hiobowi dostrzec ogromną różnicę między ludzką mocą a Jego własną boską władzą. Skoro stworzenie takie jak Lewiatan jest tak silne, o ileż większa jest moc Tego, który je stworzył?

Przywołując budzące grozę cechy Lewiatana, takie jak jego zęby i paszcza, Bóg posługuje się obrazami, które Hiob natychmiast zrozumiałby jako symbol niekontrolowanej mocy. W starożytnych opowieściach potężne stworzenia, takie jak Lewiatan czy Behemot, były wykorzystywane do zilustrowania ograniczeń ludzkich możliwości.

Nasz dzisiejszy fragment ilustruje, że choć ludzie mogą mieć pewną kontrolę nad światem, istnieją siły, którymi tylko Bóg może rządzić. Lewiatan symbolizuje tajemnice i wyzwania życia, które wykraczają poza ludzkie siły i pojmowanie.

Bóg używa mocnego pytania retorycznego, aby podkreślić przerażającą naturę Lewiatana. Fraza „Kto odważy się otworzyć wrota jego paszczy” tworzy poczucie zagrożenia, podkreślając, że nikt nie odważyłby się nawet zbliżyć do takiego stworzenia. Opis paszczy Lewiatana „otoczonej straszliwymi zębami” dodaje intensywności, malując sugestywny obraz stworzenia budzącego podziw i lęk. To poetyckie podejście potęguje siłę Bożego przesłania, podkreślając ideę, że siła Lewiatana jest niczym w porównaniu z siłą Boga.

„Pan jest moją skałą, twierdzą i wybawicielem moim; Bóg mój skałą moją, w Nim szukam schronienia, tarczą moją i rogiem mojego zbawienia”. Psalm 18:2