Hioba 41: 12-16; 41: 20-24

"Z jego nozdrzy wychodzi dym jak z wrzącego kotła lub znad sitowia. Jego oddech rozpala węgle, z jego paszczy wychodzi płomień. W jego karku spoczywa moc, a przed nim zatacza się trwoga. Fałdy jego cielska są złączone, utwardzone na nim, nie mogą zostać poruszone. Jego serce jest utwardzone jak kamień, tak jest utwardzone jak część dolnego kamienia młyńskiego." TNP

" Z nozdrzy jego bucha dym, niby z garnka kipiącego, albo z kotłowiny. Dech jego rozżarza węgle, z paszczy jego bije łuna. Na szyi jego przemieszkuje siła, a przed obliczem jego skacze trwoga.  Sadlizny jego cielska przylegają szczelnie, jakby ulane na nim, niewzruszenie.  Serce jego stężałe jak głaz, tak, stężałe jak spodni kamień młyński" Cylkow

"Z jego nozdrzy wychodzi dym jak z parującego garnka lub z kotła.  Jego oddech rozpala węgle, a z jego paszczy wychodzi płomień. W jego karku spoczywa moc, a przed nim zatacza się trwoga.  Fałdy jego cielska są złączone, odlane na nim, nieruchome. Jego serce jest odlane jak kamień, a odlane jak dolny kamień młyński." Przekład dosłowny

I znowu o tym Lewiatanie...

Pan Bóg za podstawę swojej mowy obrał sobie Behemota i Lewiatana. Pan Bóg mówi; nie będę milczał o nim... opowiem wam o tym stworzeniu. I w dzisiejszym fragmencie czytamy;  „Dym bucha z jego nozdrzy jak z wrzącego garnka nad rozżarzonymi trzcinami”.

Bóg opisuje Lewiatana jako stworzenie tak potężne, że nawet jego oddech wytwarza dym, „jak z wrzącego garnka nad rozżarzonymi trzcinami”. Ten obraz przedstawia Lewiatana jako intensywną, niemal nieziemską istotę, która budzi zarówno podziw, jak i lęk. Obraz dymu wydobywającego się z nozdrzy Lewiatana sugeruje żar, siłę i nieokiełznaną energię. Ten opis nadal podkreśla, że ​​Lewiatan nie jest czymś, z czym człowiek mógłby się zmierzyć ani co mógłby kontrolować. Bóg używa Lewiatana, aby uświadomić Hiobowi swoją moc i mądrość. Jeśli Lewiatan, stworzenie, jest tak potężny i groźny, to Bóg, który stworzył Lewiatana, jest nieskończenie potężniejszy. Ten werset wzywa Hioba do rozważenia wielkości Bożej mocy w porównaniu z ludzkimi ograniczeniami. Zachęca Hioba (i nas) do zaufania Bożej władzy nad całym stworzeniem, nawet nad jego najbardziej tajemniczymi i onieśmielającymi częściami.

Dla słuchaczy Hioba wizja dymu unoszącego się z nozdrzy Lewiatana budziła podziw i szacunek. Dym często symbolizuje tajemnicę, moc, a nawet niebezpieczeństwo. Ten opis wzmacnia przesłanie, że tylko Bóg ma władzę nad całym stworzeniem, w tym nad stworzeniami tak tajemniczymi i potężnymi jak Lewiatan.

Co ciekawe i ważne w Biblii znajdujemy podobne opisy Pana Boga...: „Dym unosił się z jego nozdrzy, z jego ust buchał ogień trawiący, a żarzące się węgle z niego buchały”. Psalm 18:8; „Oto imię Pana przychodzi z daleka, z płonącym gniewem i gęstymi kłębami dymu; Jego usta są pełne gniewu, a Jego język jak ogień trawiący”. Izajasz 30:27; „Bo Pan, Bóg twój, jest ogniem trawiącym”. Powtórzonego Prawa 4:24

Przesłanie Księgi  Hioba zawiera sugestywny obraz straszliwego stworzenia Lewiatana, aby zilustrować absolutną władzę i suwerenność Boga nad wszystkimi chaotycznymi i najpotężniejszymi z potężnych siłami stworzenia, pokazując, że nawet najbardziej przerażające aspekty natury są pod Jego kontrolą, co uczy ludzkość pokory i zachęca do zaufania. Podkreśla ona niepojętą potęgę Boga, przypominając Hiobowi i nam czytelnikom, że ludzkie zrozumienie jest ograniczone i powinniśmy ufać Stwórcy, a nie próbować kontrolować tego, co niekontrolowalne.

Bóg opisuje Lewiatana jako stworzenie tak potężne, że jego oddech może rozpalić węgle, a z jego paszczy buchają płomienie. Ta intensywna metafora przedstawia Lewiatana jako przerażającą i budzącą respekt istotę. 

Poprzez ten opis Bóg ukazuje Hiobowi i nam niesamowitą siłę i tajemnicę, które tylko On może stworzyć i panować nad nią. Jeśli nawet jedno ze stworzeń Bożych ma tak ogromną moc, to o ileż potężniejszy jest sam Stwórca? Ten werset przypomina o wielkości mocy Boga, mającej na celu ukorzenienie Hioba i nakłonienie go do zaufania Bożej mądrości i autorytetowi.

Chociaż ludzie często dążą do zrozumienia lub kontrolowania świata, istnieją aspekty życia, które są poza naszym zasięgiem i powinny pozostać w rękach Boga. Dziś brakuje ludziom , naukowcom, filozofom takiego odniesienia…

 Dla wierzących ta prawda wymaga pokory i zaufania. Siła i mądrość Boga przewyższają ludzkie pojmowanie, a ten werset zachęca nas do zaufania Jego zdolności do radzenia sobie z tym, czego my nie potrafimy. Upewnia nas, że Bóg jest w pełni zdolny do radzenia sobie z siłami w naszym życiu, które wydają się przytłaczające, prowadząc nas nawet w najtrudniejszych sytuacjach.

Pan Bóg wskazuje tutaj na siłę w szyi Lewiatana, części ciała symbolizującej moc i stabilność. W dzisiejszym fragmencie czytamy również, że „lęk przed nim idzie”, co oznacza, że  ​​sama obecność Lewiatana wystarczy, by wzbudzić strach i podziw u innych. Lewiatan jest tak silny, że każdy, kto się do niego zbliży, odczuwa obezwładniający lęk, zdając sobie sprawę, że to stworzenie jest nietykalne i niepokonane w swojej mocy.

Skoro pojedyncze stworzenie takie jak Lewiatan może posiadać taką siłę, to o ileż większa jest siła i mądrość Boga, który je stworzył? Przesłanie Boga skierowane do Hioba polega na uświadomieniu sobie ogromnej różnicy między ludzkimi ograniczeniami a boską mocą.

Bóg opisuje siłę fizyczną i stabilność Lewiatana, mówiąc, że „fałdy jego ciała są ściśle ze sobą związane” i że „są mocne i niewzruszone”. Ten obraz ukazuje Lewiatana jako istotę o ciele tak potężnym i wytrzymałym, że nikt nie może go rozerwać ani osłabić. Fizyczna struktura Lewiatana jest niezniszczalna, symbolizując niezachwianą siłę.

 W starożytnym świecie istoty takie jak Lewiatan były symbolami tajemnicy, mocy i niekontrolowanych sił natury. Ludzie w czasach Hioba postrzegali te stworzenia z podziwem i szacunkiem, rozumiejąc je jako istoty, które tylko bóstwo mogło stworzyć i kontrolować.

 „On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie”. List do Kolosan 1:17 

Dalej czytamy, że serce [pierś] Lewiatana jest „twarde jak skała” i porównując je do dolnego kamienia młyńskiego. Kamień młyński był używany w starożytności do mielenia ziarna, a dolny kamień młyński, zwłaszcza, był twardy, ciężki i niezwykle trudny do uszkodzenia lub przesunięcia. Porównując serce [pierś] Lewiatana do czegoś tak niezniszczalnego jak kamień młyński, Bóg pokazuje Hiobowi, jak potężne i wytrzymałe jest to stworzenie. Twarda pierś Lewiatana czyni go niemal niezniszczalnym, symbolizując siłę, której nie można przełamać ani pokonać.

Fraza „twardy jak skała” oddaje poczucie nieugiętej siły, a porównanie do „niższego kamienia młyńskiego” dodaje specyficznego obrazu trwałości i stabilności. Ta metafora pomaga przedstawić Lewiatana jako istotę o niemal nadprzyrodzonej wytrzymałości, wzmacniając przekonanie, że żadna ludzka siła nie byłaby w stanie go pokonać.

ciąg dalszy nastąpi....