Hioba 41: 22-26; 41; 30- 34

" Od spodu ma ostre skorupy; zostawia ślad jak brona w błocie.  Sprawia, że głębiny wrą jak kocioł, a morze podnosi jak maź.  Zostawia za sobą świetlany szlak, tak że myślałby ktoś, że głębia jest jak siwizna. Nie ma na prochu ziemi jemu podobnego – stworzonego bez trwogi. Na wszystko co wyniosłe, patrzy z góry, on, król nad wszystkimi synami pychy." TNP

"U spodu zębate ma skorupy, zatacza niby cierlicę po mule.  Spienia niby kocioł głębię, morze przeistacza jakoby w uwar. Za nim lśni się ślad (jego), zda się, że ma otchłań siwiznę. Niemasz na ziemi mu równego; stworzony on, aby niczego się nie lękał. Wszystko co wysokie lekceważy; królem on wszystkich zwierząt dzikich." Cylkow 

"Od spodu ma ostre skorupy, miażdży(ich) broną błoto. Sprawia, że głębina bulgoce jak kocioł, morze podnosi się jak (wrząca) maź. Rozświetla za sobą ścieżkę, myślałby ktoś, że otchłań pokryta jest siwizną.  Nie ma na prochu (ziemi) jemu podobnego – stworzonego bez lęku.  Na wszystko, co wzniosłe, spogląda (z góry), on, król nad wszystkimi synami dumy." Przekład dosłowny


Opisy Behemota potężnego na ladzie (Hi 40,15-24) i Lewiatana potężnego na morzu (Hi 40,25-41,26) pojawiają się pod koniec Księgi Hioba, kiedy Bóg przemawia do Hioba z wichru, odpowiadając na jego skargi i pytania dotyczące sensu cierpienia. Po długiej dyskusji Hioba z przyjaciółmi - oskarżycielami, Bóg interweniuje, aby przypomnieć Hiobowi o fundamentalnej różnicy między mądrością ludzką a boską. W mowie Boga, opis Behemota i Lewiatana w Księdze Hioba ma na celu ukazanie nieograniczonej potęgi i suwerenności Boga Stwórcy w kontraście do ograniczonej mądrości i siły człowieka, który niewiele może zrobić w starciu z Behemotem czy Lewiatanem.  Bóg używa tych potężnych, nieposkromionych najsilniejszych z silnych stworzeń jako przykładów swojej władzy nad całym stworzeniem. 

Pan Bóg opisuje spód Lewiatana jako pokryty ostrymi, ostrymi łuskami pancerz, przypominającymi potłuczone kawałki ceramiki lub „skorupy”. Werset dalej mówi, że Lewiatan zostawia ślad w błocie „jak młockarskie sanie”, ciężkie narzędzie używane do oddzielania ziarna poprzez przeciąganie go po powierzchni, co pozostawia głębokie, szorstkie ślady. Ten opis podkreśla zarówno siłę, jak i wpływ Lewiatana na otoczenie. Przy tak groźnym wyglądzie, nawet jego ruchy wystarczają, by pozostawić wrażenie świadczące o mocy i odporności.

Poprzez ten opis Bóg pokazuje Hiobowi, że Lewiatan jest nie tylko nieokiełznany, ale także pozostawia ślad, gdziekolwiek się pojawi. Potężna obecność Lewiatana przypomina o Stwórcy, który go stworzył. Budowa tego stworzenia odzwierciedla niezrównaną moc Boga, przypominając Hiobowi i nam, że niektóre rzeczy w stworzeniu wymykają się ludzkiej kontroli i zrozumieniu, a ich celem jest wzbudzenie w nas pokory i szacunku dla Bożego Majestatu.

Następnie Bóg opisuje moc Lewiatana, mówiąc, że może on wzburzyć głębiny morza jak „wrzący kocioł” i wzburzyć wody „jak garnek z maścią [mazią]”. Werset ten podkreśla wpływ Lewiatana na morze, pokazując, że sama jego obecność lub ruchy wytwarzają ogromną siłę, pozostawiając wody wzburzone i niespokojne. Porównanie do wrzącego kotła lub gęstej maści przywodzi nam na myśl chaotyczne, wzburzone wody, dowodząc, że Lewiatan jest wystarczająco potężny, by wzburzyć nawet głębiny morza.

Lewiatan to stworzenie, którego ludzie nie mogą kontrolować ani ujarzmić, i służy jako przypomnienie o mocy samego Boga. Tak jak Lewiatan potrafi wzburzyć głębiny, tak Bóg panuje nad siłami natury i każdym elementem swojego stworzenia.

Wrzący kocioł sugeruje intensywną, niekontrolowaną energię, podczas gdy garnek z maścią sugeruje gęsty, lepki wrzący gejzer. Razem te obrazy tworzą obraz stworzenia, które jest nie tylko potężne, ale także zdolne do głębokiego i trwałego oddziaływania na swoje otoczenie.

Lewiatan pozostawia potężny ślad, który lśni i pieni się, jakby samo morze miało „siwe [białe] włosy [grzywy]”. Obraz ten ukazuje uderzający ruch i siłę, obraz wzburzonej, spienionej wody, podkreślając, że ruchy Lewiatana są tak silne, że pozostawiają widoczny ślad na wodzie, niemal migoczący w jej wzburzeniu. Porównanie do „siwych włosów” sugeruje pianę lub pianę na wodzie, podkreślając trwały wpływ obecności Lewiatana w głębinach. Poprzez ten opis Bóg ukazuje Hiobowi wpływ Lewiatana, stworzenia, które pozostawia widoczny ślad, gdziekolwiek się pojawi. To potężne stworzenie przypomina o majestacie i sile Boga w stworzeniu. 

Te porównania sugerują potężny i trwały wpływ na środowisko, który trwa jeszcze na długo nawet po oddaleniu się Lewiatana. Wyobrażając sobie te opisane sceny, możemy odczuć moc i ogrom obecności Lewiatana, a co dopiero samego Boga.  Ten obraz przypomina czytelnikom o ogromnej różnicy między ludzkimi ograniczeniami, ludzką wiedzą i mądrością a wielkością Boga, wzmacniając w nas podziw i szacunek należny Bogu Stwórcy. 

„Potężniejszy niż grzmot wielkich wód, potężniejszy niż fale morskie – Pan na wysokościach jest potężny”.  Psalm 93:4; "Któż jest tym Królem chwały? PAN mocny i potężny, PAN potężny w boju." Psalm 24:8; "Bóg wielki i potężny, PAN zastępów - to twoje imię;" Jeremiasza 32:18

Lewiatana jako stworzenie, nie ma sobie równego na ziemi – stworzenie, które nie zna lęku, a którego boją się ludzie. To stwierdzenie podkreśla niezrównaną siłę i niezwyciężoność Lewiatana. W przeciwieństwie do innych stworzeń, Lewiatan nie ma się czego obawiać; znajduje się na szczycie porządku naturalnego, jest ponad wszystkimi, jest istotą, której ludzie nie są w stanie kontrolować ani ujarzmić. Podkreślając nieustraszoną naturę Lewiatana, Bóg ukazuje Hiobowi rzeczywistość świata, w którym pewne rzeczy istnieją poza ludzką mocą, przypominając, że mądrość i autorytet Boga przewyższają wszystko na ziemi.

Fraza „Nic na ziemi nie jest mu równe”  przedstawia  Lewiatana jako niezrównaną, nietykalną siłę w stworzeniu. Zwrot „stworzenie bez lęku” podkreśla jego odwagę i odporność, podkreślając wyjątkowość Lewiatana wśród stworzeń Bożych.

To literackie podejście wzmacnia poczucie siły i nieokiełznanej natury Lewiatana. Używając terminów absolutnych, werset pomaga czytelnikom zrozumieć moc i autorytet, jakie reprezentuje Lewiatan, wskazując na ogromną różnicę między ludzkimi ograniczeniami a mocą Boga. Ta obrazowość zachęca czytelników do szacunku dla Stwórcy, który sprawuje władzę nad wszystkim – nawet nad najpotężniejszymi i najbardziej tajemniczymi aspektami świata.

Pan  Bóg opisuje Lewiatana jako stworzenie, które „patrzy z góry na wszystkich wyniosłych” i „jest królem wszystkich pysznych”. Werset ten podkreśla wyższość Lewiatana nad wszystkimi innymi stworzeniami, zwłaszcza tymi, które mogą uważać się za potężne lub znaczące. Siła i pozycja Lewiatana pozwalają mu górować nad każdą inną istotą, która mogłaby być postrzegana jako dumna lub zarozumiała. Innymi słowy, nic nie może się równać z potęgą Lewiatana i wszyscy muszą uznać jego dominację.

Bóg używa tego opisu Lewiatana, aby uświadomić Hiobowi: w stworzeniu istnieją siły, z którymi nawet najpotężniejsi ludzie na ziemi nie mogą konkurować.  

Obraz Lewiatana jako „króla wszystkich pysznych” wzmacniałby przekonanie, że niezależnie od tego, jak potężni są ludzie, nadal podlegają siłom, nad którymi nie mają kontroli. Bóg wskazuje Hiobowi i jego słuchaczom, że w porównaniu z Jego stworzeniem i Jego mocą, ludzka pycha jest niczym.

Potężne, przerażające stworzenie, Lewiatan (często symbolizujące chaos, zło lub ogromną moc) spogląda z góry na wszystkie dumne i aroganckie istoty, ogłaszając się (lub reprezentując siłę) „królem wszystkich dzieci pychy”, podkreślając, że żadna ludzka pycha ani moc nie może się równać z wyniosłością Lewiatana....

Zanim Pan Bóg zwrócił uwagę Hioba na Behemota, bestię z lądu i Lewiatana, bestię z morza bardzo wyraźnie zwrócił uwagę na pychę, wyniosłość i wszelka niegodziwość. "Rozlej swój gwałtowny gniew, spójrz na każdego pysznego i poniż go. Spójrz na każdego pysznego i upokórz go, zdepcz niegodziwych na ich miejscu." Księga Hioba 40:11

Następnie o Lewiatanie mówi; "Jego łuski to jego pycha, ściśle spięte razem jakby pieczęcią." Księga Hioba 41:15 oraz "Lekceważy wszelką wysoką rzecz. On jest królem nad wszystkimi synami pychy." Księga Hioba 41:34

Hiob nie wie, że całe jego nieszczęście jest spowodowane przez Szatana. Pan Bóg nigdy mu o tym nie mówi wprost, ale mówi coś takiego:

Wiesz Hiob, jest pewne stworzenie najsilniejsze z silnych i najpotężniejsze z potężnych, które Ja stworzyłem, a które jest królem wszelkiej pychy, jest zapieczętowane opakowane pychą, jest pysznoskórny. Wobec takiego potwora człowiek jest bezsilny i żadna ludzka broń nie zadziała. Pan Bóg wysyła bardzo wyraźny komunikat, do Hioba, do jego przyjaciół - oskarżycieli, do nas, ale także do Szatana. Tylko Ja sam, 'Jestem, który jestem', mam władzę nad Lewiatanem, i to Ja tutaj RZĄDZĘ..., do mnie należy ostatnie słowo...