Hioba 41: 7-11; 41: 15-19

"Pycha – rzędami jego łusek, ściśle spięte są pieczęcią. Jedna do drugiej przylgnęły, pomiędzy nimi nie przejdzie podmuch. Każda z nich z drugą jest spojona, złączone i nie można ich rozdzielić. Jego parsknięcie błyska światłem, a jego oczy są jak powieki świtu. Z jego paszczy wychodzą pochodnie, tryskają iskry ognia." TNP

"Wspaniałe są łuski kolczugi, zwarte jakby pieczęcią z krzemienia. Jedna z drugą się spaja, a wietrzyk między nie nie wnika. Jedna do drugiej przylega, zczepiają się nierozdzielnie. Parskanie jego rzuca błyski, a oczy jego jako rzęsy zorzy. Z czeluści jego wyrywają się pochodnie, iskry ogniste wypryskują." Cylkow

"Jego grzbiet to rzędy tarcz, zamknięte ciasnąpieczęcią.  Jedna do drugiej przylega, a pomiędzy nimi nie przejdzie podmuch.   Jedna z drugą jest spojona, zwierają się i nie dzielą.   Jego parskanie błyska światłem, a jego oczy są jak powieki zorzy.   Z jego paszczy wychodzą pochodnie, pryskają iskry ognia." Przekład dosłowny

Pan Bóg kontynuuje swój barwny opis Lewiatana, koncentrując się na nieprzenikalnej zbroi tego stworzenia. Grzbiet Lewiatana pokryty jest rzędami tarcz, które są „szczelnie ze sobą złączone”. Ta metafora podkreśla siłę i niezniszczalność Lewiatana, pokazując, że jest on chroniony przez naturalną obronę, której nie da się przełamać. Stworzenie jest wyposażone w zbroję tak potężną, że żaden człowiek nie mógłby jej przebić, co czyni Lewiatana symbolem nieposkromionej mocy. Poprzez ten opis Bóg przypomina Hiobowi o granicach ludzkiej siły, możliwości i zrozumienia jak "działa" Bóg. Lewiatan, stworzenie stworzone przez Boga, posiada naturalną zbroję, której nikt nie mógłby przebić. To przypomnienie ma na celu pokorę Hioba i uświadomienie mu i nam czytelnikom, że tylko Bóg ma moc stworzyć i kontrolować tak wspaniałe stworzenie.

Jego łuski to jego pycha…

Niestety poczucie bezpieczeństwa i siły, własnych możliwości u stworzeń Bożych prowadzi do pychy. Pan Bóg opisuje nieprzeniknione łuski Lewiatana, mówiąc: „Jego rzędy łusek to jego pycha, zamknięte jak szczelna pieczęć”, podkreślając jego potężną, złożoną z ogromnej ilości tarcz zbroję, podkreślają również najwyższą moc Boga i niepodważalną siłę stworzenia, przypominając Hiobowi (i czytelnikom) o małości ludzkości i potrzebie pokory wobec Bożej niezależności. Metafora łusek jako źródła dumy jest znacząca, ponieważ wskazuje na niezwyciężoność i moc stworzenia. Użycie zwrotu „szczelna pieczęć” podkreśla nieprzeniknioną naturę łusek, dodatkowo podkreślając siłę i niezniszczalność Lewiatana

Tak jak nikt nie może przebić się przez obronę Lewiatana, tak nikt nie może podważyć Bożej mocy ani mądrości. Dla chrześcijan ten werset przypomina, że ​​Bóg ma kontrolę, nawet nad tajemnicami i trudnościami, z którymi się mierzymy. Zachęca nas do polegania na Jego sile, a nie na naszej własnej, ufając, że tylko On ma moc, by nas chronić i podtrzymywać.

Warto w tym miejscu napisać słów kilka o dinozaurach. Ludzie w czasach Hioba od pokoleń przekazywali sobie opowieści o olbrzymich zwierzętach. Dziś nazywamy to mitami.  Jednak istnieją dwa, trzy dinozaury które mogą być wspomnianymi przez Boga potworami; Behemotem i Lewiatanem.  

Diplodok [Diplodocus] był dłuższy, ale lżejszy, z ogonem przypominającym bicz i krótszymi przednimi odnóżami, żerując niżej, podczas gdy Brachiozaur [Brachiosaurus] był krótszy, ale cięższy, z znacznie dłuższymi przednimi odnóżami, które pozwalały mu sięgać wysoko w korony drzew, nadając mu postawę żyrafy. Oba mogą być odpowiednikami Behemota, natomiast Spinozaur - Lewiatana.

 

Z szerszej perspektywy tematycznej werset nawiązuje do idei pychy i niezwyciężoności. Odniesienie do łusek Lewiatana jako jego „pychy” podkreśla wrodzoną dumę i pewność siebie we własnej sile i niezniszczalności. Można to postrzegać jako przestrogę przed niebezpieczeństwami pychy i arogancji, a także jako przypomnienie o ograniczeniach ludzkiej siły i rozumu w obliczu potęgi Boga.

Bóg w swojej mowie koncentruje się na ściśle połączonych łuskach, czyli zbroi Lewiatana. Nasz fragment mówi nam, że jego łuski są tak ściśle ze sobą połączone, że nawet powietrze nie może się między nimi przedostać. Ten obraz podkreśla nieprzeniknioną obronę Lewiatana, pokazując, że to stworzenie jest praktycznie niezniszczalne. Opis tak szczelnie zamkniętej zbroi odzwierciedla siłę, jedność i solidną  konstrukcję, której żadna ludzka siła nie byłaby w stanie przeniknąć. 

Księga Hioba opisuje budzącą grozę moc Lewiatana (mitycznego potwora morskiego) za pomocą sugestywnych obrazów: jego „kichanie rozbłyska światłem”, tworząc iskry, a jego oczy są „jak powieki poranka”, lśniąc przenikliwym blaskiem świtu, symbolizując przytłaczającą boską moc i nieokiełznaną naturę, co podkreśla suwerenność Boga nawet nad najstraszniejszymi stworzeniami. Werset podkreśla, że ​​nawet prozaiczne czynności, takie jak przerażające człowieka kichanie potwora, wytwarzają promienne światło, ukazując nadprzyrodzony majestat stworzenia, i stanowi głęboką ilustrację niezrównanej twórczej mocy i kontroli Boga, ukazując ludzkie pojmowanie w odpowiedniej perspektywie.

Fraza „Jego parskanie rzuca błyski światła” wywołuje poczucie podziwu i fascynacji, jakby sam oddech Lewiatana był wystarczająco silny, by wytworzyć światło. Opis jego oczu jako „jak promienie jutrzenki” potęguje ten efekt, przedstawiając Lewiatana jako istotę o niemal nadprzyrodzonej obecności.

„Z paszczy jego wychodzą gorejące lampy, a iskry ogniste buchają”. Wiersz dziewiętnasty, opisując „płonące pochodnie” i „iskry ognia” z paszczy Lewiatana, ilustruje ogromną, nieokiełznaną moc Boga, pokazując, że to przerażające, ziejące ogniem stworzenie symbolizuje siły będące poza ludzką kontrolą. Ostatecznie Bóg stawia Hioba do pionu podkreślając najwyższą Jego suwerenność nad całym stworzeniem, nawet najpotężniejszym z potężnych, nawet nad samym chaosem. Ten obraz przedstawia Lewiatana jako budzącą grozę istotę o mocy, która wydaje się niemal nadprzyrodzona. To poetycki obraz podkreślający niezrównaną potęgę Boga, niekoniecznie dosłownie ziejącego ogniem zwierzęcia, ale symbol przytłaczającej mocy, którą tylko jego Stwórca może opanować.

Dla ludzi w czasach Hioba ilustracja stworzenia, które potrafi „zionąć ogniem”, budziło podziw i przerażenie. Zwroty „płomień bucha z jego paszczy” i „iskry ognia strzelają” tworzą sugestywny obraz stworzenia, które jest jednocześnie piękne i przerażające. Ten opis dodaje Lewiatanowi niemal mitycznego charakteru, podkreślając jego rolę jako symbolu nieokiełznanej mocy.