Hioba 41:17-21; 41: 25-29

"Wobec jego wyniosłości drżą najdzielniejsi, ich złamane szeregi – są zagubione. Miecz, który go dosięga, nie ostoi się, ani włócznia, ani strzała i pancerz. Żelazo uważa za słomę, a miedź za zbutwiałe drewno. Strzała łucznika nie zmusi go do ucieczki, a kamienie z procy zmieniają się mu w ściernisko. Maczugę uważa za ściernisko i drwi sobie z potrząsania dzidą" TNP"

Przed zerwaniem się jego truchleją najdzielniejsi, gdy porze fale tracą ducha. Jeśli zaczepi go kto - ani oręż się nie ostoi, ani lanca, ani dziryt, ani harpuna. Poczytuje za słomę żelazo, za zbutwiałe drzewo kruszec. Nie spłoszy go strzała z łuku; w źdźbła obracają mu się kamienie procy. Niby źdźbła znaczą maczugi, a drwi sobie z poświstu lancy." Cylkow

"Gdy się podnosi, drżą najdzielniejsi, (ich) złamane (szeregi) nie trafiają. Dosięgający go miecz nie jest w stanie się ostać, ani dzida, ani pocisk, ani włócznia. Żelazo uważa za słomę, a miedź za drzewo zbutwiałe. Nie odpędza go strzała z łuku, kamienie z procy zamieniają mu się na sieczkę. Maczuga uważana jest za plewę i kpi z grzechotania włóczni." Przekład dosłowny

 

Dwie mowy Pana Boga do Hioba zaczynają się takimi słowami; "Któż to zaciemnia mój plan nierozumnymi słowami? Przepasz jak mężczyzna swe biodra! Będę cię pytał, a ty Mnie pouczysz.  Gdzie byłeś, gdy posadawiałem ziemię? Powiedz, jeśli to wiesz i rozumiesz." Hioba 38: 2-4;  "Przepasz jak mężczyzna swe biodra. Będę ci zadawał pytania, a ty Mnie pouczysz!  Czy rzeczywiście chcesz podważać mój sąd, przeczyć Mi, by wykazać swą rację? Czy masz taką siłę jak Bóg i możesz głosem zagrzmieć jak On? Jeśli tak, to okaż swą wielkość i wspaniałość, zalśnij blaskiem i majestatem!" Hioba 40:7-10

Oto mamy dwóch uczestników interesującej rozmowy. Po jednej stronie Pan Bóg, po drugiej Hiob. Człowiek który stracił bliskich, majątek, autorytet i zdrowie. Jakaś paskudna wyniszczająca choroba przykleiła się do Hioba. Hiob z trudem znosi "pomoc" bliskich z sąsiedztwa, a wobec Boga kieruje sporo dosadnych zarzutów.  Teraz Pan Bóg wzywa Hioba, by się ogarnął i stanął przed nim. Chyba nie takiej mowy Bożej się spodziewał. Mowy o Behemocie i Lewiatanie.  Gdyby to był człowiek mógłby powiedzieć - proszę "do brzegu". Ta "przydługa' mowa wykonuje w Hiobie ważną pracę... Wkrótce to zobaczymy. 

W dzisiejszym fragmencie Pan  Bóg opisuje moc i przerażającą posturę Lewiatana, wyjaśniając, że nawet najsilniejsi i najodważniejsi ludzie boją się, gdy powstaje Lewiatan. To stworzenie jest tak potężne, że „mocarze” cofają się ze strachu przed jego ruchami. Siła i dzikość Lewiatana są niezrównane, sprawiając, że nawet ci, którzy są przyzwyczajeni do siły i odwagi, czują się zastraszeni i bezsilni.

Bóg przypomina Hiobowi, jak mała i ograniczona jest ludzka moc w porównaniu z siłami, które Bóg stworzył. Skoro Lewiatan, stworzenie, może budzić taki strach i szacunek, to moc Boga jako Stwórcy jest jeszcze bardziej budząca podziw. Bóg pomaga Hiobowi zrozumieć, że na świecie istnieją siły, których ludzie nie są w stanie kontrolować ani w pełni zrozumieć, co ma inspirować pokorę i zaufanie do Bożej mądrości i autorytetu.

Fraza „mocarze się lękają” przekazuje myśl, że nawet najodważniejsi ludzie odczuwają strach przed potęgą Lewiatana. Obraz ludzi wycofujących się „przed jego miażdżeniem” oddaje nieprzewidywalną i przerażającą naturę tego stworzenia. Ten poetycki język wzmacnia siłę Bożego przesłania, pomagając czytelnikom zrozumieć Lewiatana jako symbol nieokiełznanej mocy. Opisując wpływ Lewiatana nawet na najsilniejszych ludzi, Bóg podkreśla ograniczenia ludzkich możliwości i potrzebę zbliżania się do Niego z głęboką pokorą.

„W radzie świętych Bóg budzi wielką bojaźń, budzi większą grozę niż wszyscy, którzy Go otaczają. Któż jest podobny do Ciebie, Panie, Boże Wszechmogący?” Psalm 89:7-8

Lewiatan to stworzenie tak potężne i wytrzymałe, że żadna broń nie może go nawet zranić. Bóg wspomina o kilku rodzajach broni – mieczach, włóczniach, strzałach i oszczepach – z których każdy był w czasach Hioba narzędziem do walki wojowników. Jednak w starciu z Lewiatanem wszystkie są bezużyteczne. Obraz broni, która „nie ma żadnego wpływu” na to stworzenie, podkreśla jego nietykalność. Bez względu na to, co ktoś próbuje, Lewiatan pozostaje niewzruszony i niepokonany.

Ten poetycki opis ma na celu wzbudzenie u Hioba i u czytelnika poczucia podziwu. Wymieniając wiele rodzajów broni i podkreślając ich nieskuteczność, fragment przedstawia Lewiatana jako istotę poza zasięgiem ludzkich możliwości. To literackie podejście zwraca uwagę na przesłanie Boga: że Jego stworzenie skrywa tajemnice i moce, z którymi człowiek nie jest w stanie sobie poradzić. Jest to wezwanie do uznania i szacunku dla wielkości Bożego stworzenia.

Pan Bóg opisuje niewiarygodną siłę Lewiatana, porównując sposób, w jaki traktuje on mocne metale, do kruchych materiałów. Żelazo i brąz, należące do najmocniejszych i najtrwalszych materiałów znanych w starożytnym świecie, są dla Lewiatana niczym „słoma” i „zbutwiałe drewno”. Ten obraz pokazuje, jak ogromna jest moc Lewiatana, że ​​nawet najtwardsze materiały stworzone przez człowieka są w jego obecności równie nieznaczne, jak kruche przedmioty.

Boży opis Lewiatana ma pomóc Hiobowi (i nam) zrozumieć ogromną różnicę między ludzką siłą a Bożą mocą. Lewiatan, ze swoją niezrównaną siłą, symbolizuje istotę, której nie da się powstrzymać ani kontrolować ludzkimi środkami. Ten werset przypomina Hiobowi, że niektóre siły na świecie wymykają się ludzkiej kontroli i tylko Bóg ma władzę i siłę, by nimi zarządzać.

W starożytnym świecie żelazo i brąz były symbolami siły, używanymi do wyrobu broni i narzędzi do wojny, obrony i przetrwania. Materiały te reprezentowały ludzką odporność, pomysłowość i zdolność do kształtowania świata. Jednak opis Lewiatana przez Boga pokazuje, że nawet te mocne materiały są słabe i kruche w porównaniu z mocą stworzenia, które On stworzył.

Dzisiejszy fragment, posobnie jak i poprzednie  przypomina nam, że choć ludzie często pokładają ufność we własnych zdolnościach i zasobach, prawdziwa moc i autorytet należą wyłącznie do Boga.

"Zaiste, narody są jak kropla w wiadrze, 
uważane są za pył na szali”. 
Izajasz 40:15

„Żelazo uważa za słomę, a brąz za zbutwiałe drewno”) oznacza, że potężne, przerażające stworzenie Lewiatan (symbol chaosu/boskiej mocy) traktuje najmocniejsze materiały stworzone przez człowieka (żelazo, brąz) jako słabe i bezużyteczne, podkreślając najwyższą, niezrównaną moc Boga i podważając ludzką samowystarczalność, wzywając do zaufania Jemu, a nie ziemskiej sile. Pokazuje to, że to, co ludzie uważają za silne, jest nieistotne dla Boga, który kontroluje tak potężne stworzenia, co sprawia, że ​​ludzkie mechanizmy obronne stają się śmieszne.

Bóg opisuje niezwyciężoność Lewiatana, pokazuje, że nawet broń taka jak strzały i kamienie procy nie ma na niego żadnego wpływu. Stworzenie nie ucieknie po trafieniu strzałą, a kamienie procy – które byłyby skuteczne przeciwko większości wrogów – są dla niego niczym więcej niż „plewami”. Plewy to lekkie drobiny zbóż, które łatwo unosi wiatr, co sugeruje, że nawet ta potężna broń jest dla Lewiatana zupełnie nieistotna. To ilustruje, że Lewiatan jest niewzruszony i niewrażliwy na ludzkie próby skrzywdzenia go lub kontrolowania. Porównanie kamieni do procy do „plew” wzmacnia poczucie niezwyciężoności Lewiatana, pokazując, że nawet najsilniejsza ludzka broń jest bezużyteczna.

P​otężne stworzenie, Lewiatan (prawdopodobnie dinozaur lub jakiś mityczny potwór morski), jest odporne na ludzką broń, taką jak strzały i kamienie procy, które stają się jedynie „plewami” lub „ścierniskiem”, co dowodzi, że ludzka moc jest niczym w porównaniu z Bożym stworzeniem i Boską potęgą, wymuszając pokorę i zaufanie Bogu.  Nasz dzisiejszy fragment tekstu podkreśla całkowitą niezniszczalność Lewiatana, symbolizując tajemnicę Bożej mocy oraz granice ludzkiego zrozumienia i kontroli, kwestionując wszelkie poleganie na ludzkiej sile.

"Maczuga wydaje mu się tylko słomą,
śmieje się z brzęku włóczni”.

Pan Bóg opisuje niewiarygodną i legendarną siłę i wytrzymałość Lewiatana, wyjaśniając, że nawet potężna broń, taka jak maczuga czy włócznia, nie ma na niego żadnego wpływu. Dla Lewiatana maczuga wydaje się lekka i nieszkodliwa jak słoma, a dźwięk włóczni – zazwyczaj broni stworzonej, by wzbudzać strach – jest śmieszny. Ten opis pokazuje, że Lewiatan nie przejmuje się narzędziami, które zazwyczaj byłyby wystarczająco potężne, by zranić lub odstraszyć inne stworzenia. Siła Lewiatana przekracza wszystko, z czym człowiek może się równać, co potwierdza jego nietykalność.

W tym wersecie Bóg przypomina Hiobowi o potędze i sile obecnej w Jego stworzeniu, potędze, której człowiek nie ma szansy okiełznać ani kontrolować. Lewiatan, jako dzieło Boże, jest wymownym przykładem czegoś, czego ludzie nie są w stanie opanować, co wskazuje na większą siłę i mądrość samego Stwórcy. Bóg pokazuje Hiobowi, że ludzka moc, nawet z wszystkimi narzędziami i bronią, jest ograniczona w obliczu Jego stworzenia.

Zamiast polegać na ludzkiej ograniczonej sile, jesteśmy zachęcani do pokładania wiary w Bożej mocy, ufając, że  jest On w pełni zdolny do poradzenia sobie ze wszystkimi "najpotężniejszymi"sytuacjami.

Pan Bóg posługuje się żywym językiem i sugestywną metaforą, aby uchwycić nietykalną siłę Lewiatana. Porównanie maczugi do „słomy” i reakcja Lewiatana, który „śmieje się” z włóczni, tworzą silny obraz niezniszczalności i pewności siebie. Obraz ten ma podkreślić opór Lewiatana wobec ludzkich wysiłków i pokazać, że stworzenie to jest poza zasięgiem jakiejkolwiek ludzkiej siły.

W Księdze Hioba opisano nieprzeniknioną potęgę Lewiatana, mitycznego, potężnego stworzenia morskiego, stwierdzając, że zwykła maczuga wydaje mu się słomą, i drwi z dźwięku rzuconej włóczni, symbolizując, że ludzka siła i broń są całkowicie bezużyteczne przeciwko ogromnym,  stworzeniom Boga,lub  chaotycznym sytuacjom, podkreślając w ten sposób najwyższą moc Boga i potrzebę ludzkiej pokory i zaufania Bogu.

 W Hiobie pomału rodzi się myśl...; "Wiem, że Ty możesz wszystko..."